Okupacyjne bezprawie i legalne państwo

“10 lat więzienia oraz grzywna lub konfiskata całego mienia” – to kara za kolaborację z okupantami, którą przewidywał porządek prawny oparty na przedwojennej konstytucji, której wyrzekła się III RP.

Na jesieni 1939 r. znajdujący się w konstytucji kwietniowej przepis o wyznaczaniu następcy prezydenta uratował ciągłość państwową II RP. Po nowelizacji, zwiększającej uprawnienia rządu kosztem prezydenta, konstytucję kwietniową jako swoją traktował rząd Sikorskiego, rząd Mikołajczyka i legalne władze II RP, które funkcjonowały na emigracji aż do 1990 r. Konstytucja kwietniowa była wówczas symbolem tego, że są na świecie Polacy, którzy nie pogodzili się z jałtańskim bezprawiem – podkreśla Hubert Kozieł w artykule “Jak III RP zdeptała konstytucję kwietniową” na łamach gazety “Rzeczpospolita” (27.10.2019 r.).

W części wywodu na temat historycznego znaczenia konstytucji z 1935 r. autor poruszył m.in. zagadnienie odnoszące się do Orawy. Rzecz dotyczy dekretu prezydenta Władysława Raczkiewicza z 30 listopada 1939 r., którego zapisy przypominały wywiedzioną z Konwencji Haskiej, nieważność wszelkich aktów prawnych i zarządzeń władz okupacyjnych na terytorium Państwa Polskiego.

– Artykuł 8. mówi zaś: „Obywatel polski, który dobrowolnie będzie pomagał władzom okupacyjnym do wykonywania aktów, wskazanych w artykule 1-5, podlegnie karze do 10 lat więzienia oraz grzywnie lub konfiskacie całego mienia” – cytuje dokument publicysta i podkreśla: Dekret ten odnosił się nie tylko do okupacji niemieckiej, ale również sowieckiej, słowackiej i litewskiej. A także drugiej sowieckiej okupacji po 1944 r., czyli również do aktów prawnych będących fundamentami ustrojowymi tzw. PRL.

1 września 1939 r. wojska słowackie wspólnie z niemieckimi dokonały napaści na Polskę. Na podstawie niemiecko-słowackiego układu podpisanego 21 listopada 1939 r. w Berlinie przez Joachima Ribbentropa, Ministra Spraw Zagranicznych III Rzeszy i Matuša Černaka, Posła Pełnomocnego Republiki Słowacji, Słowacja przejęła od Niemiec władzę okupacyjną nad częściami Orawy i Spisza należącymi do II RP. Obszar ten obejmował około 770 km2 z 34 509 obywatelami, co stanowiło 0,1 % całego obszaru ówczesnej Polski.

ZOBACZ TAKŻE: Słowacy „jako okupanci zachowywali się bardziej niż przyzwoicie”. Czyżby?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *